Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πότε μια ομάδα είναι τελικά «μεγάλη»;


Στο Νησί (ένα είναι) οι οπαδοί δύο ομάδων θεωρούν ότι, αυτή που υποστηρίζουν, είναι η μεγαλύτερη ομάδα. Οι της Λίβερπουλ και οι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Πρώτη φράση, όχι και τόσο κλισέ, το «μεγάλη ομάδα». Αντε, και «με ιστορία». Και ο Αχέροντας Καναλακίου είναι μια μεγάλη ομάδα με ιστορία.

Δεύτερη, το «βαριά φανέλα». Κλισέ ή όχι; Και τι διαμορφώνει τη… βαριά, τούτη, φανέλα κάθε ομάδας;

Υπάρχουν έσχατα (ή λίγο πιο παλιά) παραδείγματα, εκεί όπου πραγματικά κρίθηκαν τίτλοι και επιτυχίες από τη φανέλα ή την απουσία αυτής. Οι αποκλεισμό της Παρί Σεν Ζερμέν, με εκείνη την αλήστου μνήμης 6άρα στη Βαρκελώνη από την Μπαρτσελόνα ή την αποδεκατισμένη Γιουνάιτεντ φέτος στο Παρίσι, (απ)έδειξαν την απουσία αυτής. Η κατάκτηση του Μουντιάλ το 2006 από την Ιταλία ή των τριών σερί Champions League από τη Ρεάλ Μαδρίτης καίτοι δεν ήταν (κατά γενική ομολογία) η καλύτερη ομάδα κάθε σεζόν, η απόδειξη της φανέλας και του βάρους αυτής. Ειδικά οι νίκες τους στους τελικούς με τη Γιουβέντους και τη Λίβερπουλ.

Γιουβέντους, ειρήσθω εν παρόδω. Ισως το μεγαλύτερο ερώτημα τούτο του άρθρου: είναι μεγάλη ομάδα η Γιουβέντους;

Στην Ιταλία, ναι, έφτασε πια τους 35 τίτλους, ένας ακόμη και θα είναι… double score με τη Μίλαν, που έχει μείνει στους 18. Στην Ευρώπη, άρα διεθνώς; Δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών / Champions League σε εννέα… απόπειρες, και πέντε συνεχόμενοι χαμένοι τελικοί. Η Γιουβέντους η οποία, αντιθέτως, έχει ένα πανίσχυρο παγκόσμιο brand name που αποδείχθηκε και με την αλλαγή του λογότυπού της, με στόχο να καθιερώσει το «J» ως ένα, μοναδικό γράμμα που αυτομάτως θα παραπέμπει στο club. Ένα world branding που ελάχιστες ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν κατορθώσει, έστω (παραδειγματικά) να βαδίσουν στα χνάρια των ομάδων του ΝΒΑ.

Τι κάνει, εντέλει, μια ομάδα μεγάλη; Το branding; Οι εγχώριοι τίτλοι; Οι διεθνείς τίτλοι; Τι κάνει μια ομάδα μεγάλη… στη συνείδησή μας, στο μυαλό μας;

Η Λίβερπουλ, φερ’ ειπείν, έχει 29 χρόνια να στεφθεί πρωταθλήτρια Αγγλίας κι όμως, στη συνείδηση αρκετών, διατηρείται ως μια μεγάλη ομάδα. Η Εβερτον όμως, που έχει πάρει (κι όμως) 9 πρωταθλήματα;

Περισσότερη… τροφή για σκέψη: στην Ιταλία έχει 7 πρωταθλήματα η… Προ Βερτσέλι, έστω και έως το 1922 (το τελευταίο). Οσα και η Μπολόνια και η Τορίνο. Κι όμως στις «μεγάλες ομάδες» της δεν συγκαταλέγονται, αντιθέτως πολλοί τοποθετούν εκεί τη Ρόμα καίτοι έχει μόνο τρία πρωταθλήματα, ελέω φυσικά της δυναμικής των «τζιαλορόσι» τόσο στη Ρώμη όσο στη χώρα γενικότερα.

Άλλο παράδειγμα: Γερμανία. Υπάρχει η Μπάγερν με 28 τίτλους και, δεύτερη σε τίτλους είναι η… Νυρεμβέργη με 9. Ντόρτμουντ, Σάλκε και Αμβούργο έχουν λιγότερους, πολλώ δε μάλλον η Γκλάντμπαχ που είναι μόλις στους 5. Κι όμως, στο… μεγαλομαδόμετρο η Μπορούσια έχει μεγάλη απήχηση, κυρίως ελέω των παλιών ευρωπαϊκών της επιτυχιών και πορειών. Ισως τούτο δίνει απάντηση, τουλάχιστον στα καθ’ ημάς.

Μεγαλώνεις βλέποντας μια ομάδα, την οποία θυμάσαι μετά από χρόνια. Και ο χρόνος, η λήθη, ως γνωστόν σβήνει κάθε τι αρνητικό και μένουν τα θετικά, τα ευχάριστα. Για αυτό συχνά, μετά από δεκαετία πολλοί αναπολούν την… πρώην (ασχέτως αν έπεφτε παντόφλα, χεχε). Οι δε νεότεροι, ακούν από τους παλιούς.

Παράδειγμα; Δεν είδα, ευλόγως, ποτέ την εθνική Ουγγαρίας των 50s ή τη Ρεάλ των πέντε σερί Πρωταθλητριών αλλά θυμάμαι τον Γιάννη Διακογιάννη να μου περιγράφει με λεπτομέρειες πώς και τι. Δεν πρόλαβα ή τη Μίλαν των 60s ή τον Αγιαξ και την Μπάγερν των συνεχόμενων κατακτήσεων αλλά έχω ακούσει, έχω διαβάσει, έχω δει.

Η επόμενη γενιά είδε την Γκλάντμπαχ και τη Λίβερπουλ των 70s, τη Νότιγχαμ και τη Βίλα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, τη Ρεάλ των ανατροπών, τη Στεάουα και τη Μίλαν των τριών Ολλανδών. Αυτά… μένουν.

Αυθαίρετα καταλήγω στο ότι το παρελθόν επηρεάζει το παρόν στη συνείδηση, με άξονα τις διεθνείς επιτυχίες. Η Πορτογαλία θα μείνει ως μια καλή ομάδα που κάποτε κατέκτησε το Euro, σε Μουντιάλ όμως ουδέποτε έκανε ή, πιθανότατα, θα κάνει κάτι. Αντίστοιχα, στη… latin μεριά της Αμερικής, η Κολομβία.

Εχουμε 2019, δεκαετίες από όταν εμφανίστηκαν και πέρασαν μεγάλες ομάδες στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Έχουν «γεννηθεί» νέες δυνάμεις χάρη στο (συχνά αραβικό) χρήμα όπως η Μάντσεστερ Σίτι και η Παρί Σεν Ζερμέν, πιθανώς έπονται κι άλλες (μια ματιά στο project ονόματι «Λειψία» είναι ενδεικτικό).

Οι… νυν είδαμε τη Γιουνάιτεντ του σεξ Αλεξ, την Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα (μα, κυρίως, του Μέσι), τη Ρεάλ των τριών σερί Champions League, ακόμη ακόμη την Ιντερ του Μουρίνιο. Σε 20-30 θα διηγούμαστε για αυτές, αφού τις έχουμε τοποθετήσει ψηλά στην αξιολόγηση του μυαλού μας.
Αλλωστε, κάποιες φορές δεν καταλαβαίνεις την αξία της στιγμής, μέχρι αυτή να γίνει ανάμνηση. Στο φτωχό μου το μυαλό (παράδειγμα), κι ας υποστηρίζω την Ιντερ, τρέφω μέγα σεβασμό στη φανέλα της Μίλαν. Ως Λίβερπουλ, αντίπαλον δέος είναι η Γιουνάιτεντ και όχι η νεόπλουτη Σίτι.

Ναι, μετρούν οι τίτλοι αλλά κυρίως οι διεθνείς. Ναι, η οπαδική δυναμική και απήχηση αλλά, κι αυτή, συχνά αναλώνεται εντός συνόρων. Μια φανέλα γίνεται πιο… βαριά όταν ο σύλλογος πετυχαίνει κι έχει διάρκεια ή, δεν χάνεται στην πορεία. Μια τέτοια «διαρκής επιτυχία» καθιερώνει ένα ποδοσφαιρικό club ως μεγάλο.

Το… αυτό ισχύει και για τους παίκτες. Ποιος είναι… GOAT; Οι νυν συγκρίνουν Ρονάλντο και Μέσι. Οι παλιότεροι επιλέγουν Μπεστ ή Κρόιφ. Ο Διακογιάννης (σε ατέρμονες κουβέντες που είχαμε προ αμνημονεύτων, όταν του έθεσα το ερώτημα) διάλεγε Πούσκας και, από κοντά, Ντι Στέφανο. Και η λίστα δεν θα τελειώσει ποτέ. Αν ρωτάτε, από όσους είδα από το ξεκίνημα έως το τέλος της καριέρας τους, το δικό μου δίλλημα είναι Ζιντάν ή Ρονάλντο, οριακά προς το «φαινόμενο» κλίνω…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το καλύτερο link για live stream

Ανάλυση, δεδομένα και λάθη στο Μακεδονικό ζήτημα

10+1 συμπεράσματα από τις #ekloges2019