Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μυστικά, ιστορίες και ευτράπελα γύρω από το Copa Africa 2019



Εχει γίνει συνήθεια πλέον να το αποκαλούμε με την… ισπανόγλωσση εκδοχή του, και χάρην συντομίας: Copa Africa.

Ελληνιστί, Κύπελλο Εθνών Αφρικής, ανάλογο με το «Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης» στις περιγραφές του μεγάλου Γιάννη Διακογιάννη (να τον έχει ο Θεός γερό). Africa Cup of Nations, διεθνώς.

Το πρώτο που θυμάμαι καλά ήταν του ’94, άνοιξη είχε γίνει, στην Τυνησία και το είχε πάρει η Νιγηρία του Ολλανδού Κλέμενες Βέστερχοφ έχοντας καλύτερους παίκτες τον αείμνηστο, και γνωστό μας, Ρασίντ Γενικί και τον Εμάνουελ Αμουνέκε που είχε σκοράρει δις στον τελικό με τη Ζάμπια.

Σπάνια γοητεύτηκα από ομάδες, στη μνήμη έχουν μείνει δύο.

Κάτι μεταξύ Παράσχου και Αναστόπουλου

Πρώτη, η Τυνησία του 2004 που το διοργάνωσε και το πήρε πανάξια, παίζοντας μπαλάρα και έχοντας τον Ροζέ Λεμέρ στον πάγκο, αρχισκόρερ τον Βραζιλιάνο Φρανσιλεούδο ντος Σάντος και βασικό στέλεχος τον μετέπειτα παίκτη του Αρη, Μεχντί Ναφτί.

Και με μυθικό ημιτελικό με τη Νιγηρία, 1-1 και να κρίνεται στα πέναλτι, είχε βάλει το γκολ των «σούπερ αυτών» ο Πέτερ Οντεμβιγκί που μόλις πρόσφατα κρέμασε τα παπούτσια του, στα 37 του και αγωνιζόμενος στη Μαδούρα Γιουνάιτεντ της Ινδονησίας.

Και ακολούθησε η Αίγυπτος των τριών σερί κατακτήσεων σε μια εξαετία, ξεπερνώντας σε τρόπαια το Καμερούν αλλά πιο πολύ έρχεται στο μυαλό ο ημιτελικός του 2006 με τη Σενεγάλη στο Κάιρο. Η πίεση στους «Φαραώ» για κατάκτηση ήταν μεγάλη και διέθεταν τότε μια πολύ καλή ομάδα με αστέρια τον φορ Μίντο της Τότεναμ, το «δεκάρι» Αχμέντ Χασάν της Μπεσίκτας, τον (γνωστό μας, από τον ΠΑΟΚ) φορ Χοσάμ Χασάν στα 39 του, τον εξτρέμ Αμρ Ζακί της ENPPI και προπονητή τον Χασάν Σεχάτα.

Θυμίζοντας σε… σουλούπι κάτι μεταξύ Γιώργου Παράσχου και Νίκου Αναστόπουλου, ο Σεχάτα ήταν ο καλύτερος προπονητής της χώρας και είχε διαδεχθεί τον Μάρκο Ταρντέλι στο «τιμόνι».

Ο Σεχάτα κοούτσαρε την Αίγυπτο από το 2004 έως το 2011 κατακτώντας τρία συνεχόμενα Copa Africa, επίδοση που… ισοφάρισε τα τρία τρόπαια του Τσαρλς Γιαμφί. Ο Γκανέζος είχε γίνει το 1960 ο πρώτος Αφρικανός που έπαιξε σε γερμανικό πρωτάθλημα (με τη Φορτούνα Ντίσελντορφ) και οδήγησε την πατρίδα του σε τρία τρόπαια (1963, 1965 και 1982).

Στον ημιτελικό με τη Σενεγάλη λοιπόν κι ενώ το σκορ ήταν 1-1, επέλεξε να βγάλει τον Μίντο και να περάσει στο ματς τον Ζακί. Η αντίδραση του τότε (ψωνισμένου, η αλήθεια είναι) φορ των Λονδρέζων έχει ξεπεράσει κάθε άλλη καθώς μέχρι και προς τον προπονητή του κινήθηκε απειλητικά. Απολαύστε…:



Εντέλει βγήκε από το γήπεδο και ο Ζακί σημείωσε το γκολ της πρόκρισης των Αιγύπτιων στον τελικό. Το τρόπαιο ήρθε δε στα πέναλτι κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού του (επίσης γνωστού μας) Ανρί Μισέλ και των αδερφών Τουρέ, του Εμπουέ, του Καλού και του Ντρογκμπά.

Στον Μίντο, που φυσικά δεν αγωνίστηκε στον τελικό σε μια απόφαση που είχε διχάσει τη χώρα του Νείλου, όχι μόνο απαγορεύτηκε να παραβρεθεί την ώρα της απονομής, δεν του δόθηκε καν μετάλλιο ενώ τιμωρήθηκε με εξάμηνο αποκλεισμό. Εντέλει τα βρήκαν με τον Σεχάτα αλλά δεν αγωνίστηκε ξανά σε Copa Africa, μόνο σε μερικά προκριματικά…

Γιατί έκανε πίσω το Καμερούν

Τη φετινή διοργάνωση, που θα γίνει στην Αίγυπτο, είχε αναλάβει (για πρώτη φορά από το 1972) το Καμερούν αλλά έκανε πίσω τον Νοέμβριο επικαλούμενο καθυστερήσεις στις ανακατασκευές των γηπέδων όμως, πρακτικά, η διαρκής απειλή της Μπόκο Χαράμ και η κρίση στα σύνορα της χώρας απέτρεψαν τη φιλοξενία του τουρνουά. Ποια κρίση; Ambazonia War αποκαλούν τον εμφύλιο στα βορειοδυτικά της χώρας, σε μια περιοχή εύφορη και πλούσια όπου οι κάτοικοι αποκαλούν εαυτούς ως «Αγγλόφωνους», και λογικό μιας και είναι απόγονοι των αποικιών των περασμένων αιώνων: Βρετανών, αλλά και Γερμανών και Αγγλων.


Σήμερα περί τα 3 εκατ. κάτοικοι, ήτοι περί το 20% του πληθυσμού της χώρας, μιλά αγγλικά ενώ η περιοχή έχει δικό της νομικό και εκπαιδευτικό σύστημα, κληροδοτημένα από τους Βρετανούς, και έχουν μια μοναδική πολιτιστική ταυτότητα.

Τους τελευταίους μήνες, η βία στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές του Καμερούν έχει κλιμακωθεί δραματικά με πάνω από 500 νεκρούς ελέω της σύγκρουσης της κυβέρνησης και ενός ένοπλου αυτονομιστικού κινήματος το οποίο, μόλις δύο χρόνια πριν, ξεκίνησε ως μια ειρηνική απεργία δικηγόρων και δασκάλων που διαμαρτύρονταν για την υποτίμηση της γλώσσας! Απορείτε; Μια στο Καμερούν επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά και οι Αγγλόφωνοι καταγγέλλουν πως, όταν πηγαίνουν στην πρωτεύουσα Γιαουντέ, γελοιοποιούνται ή διώχνονται από δημόσιους αξιωματούχους επειδή δεν μπορούν να μιλήσουν γαλλικά… 

Οι αυτονομιστές υποστηρίζουν ότι αυτή η κακομεταχείριση και οι διακρίσεις από την Γιαουντέ και τους Γαλλόφωνους Καμερουνέζους γενικότερα, αποτελούν τους λόγους της τάσης της απόσχισης του βόρειου τμήματος. Ακόμη ακόμη και τα κόμματα είναι πια «αγγλικά» ή «γαλλικά» και όλα δείχνουν πως αργά ή γρήγορα θα δημιουργηθεί μία ακόμη νέα χώρα στην Αφρική…

Το καλοκαίρι, η μάρκα της μπάλας και μια ιδιάζουσα περίπτωση

Το φετινό Copa Africa διεξάγεται, ξανά ύστερα από 13 χρόνια, στη χώρα του Τουταγχαμών, εξ ου και η μασκότ της διοργάνωσης είναι ο Tut. Από πρωτοτυπία… σκίζουν. Σαν τον Μεγκ και την Εγκα ένα πράμα. Ή, ακόμη χειρότερα, πόσοι από εσάς θυμάστε τη μασκότ της Εθνικής που πήγε στο Μουντιάλ των ΗΠΑ και έγινε, ολίγον τι, ρεζίλι; Η αλεπουδίτσα ήταν, respect σε όποιον θυμηθεί και το όνομά της. Κουίζ!


Ωστόσο το τουρνουά είναι μια αν μη τι άλλο ιδιάζουσα περίπτωση, αφενός διεξάγεται ντάλα καλοκαίρι (πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού), έστω και σε μεσογειακή χώρα, αφετέρου οι συμμετέχουσες αυξήθηκαν από τις 16 στις 24. Όπως το παλιό καλό Μουντιάλ, άρα στους «16» θα περάσουν οι τέσσερις καλύτερες τρίτες.

Τούτο το σύστημα διεξαγωγής, ήτοι 24 ομάδες σε έξι ομίλους, αφενός φέρνει αρκετές… πρωτάτες ή με λιγοστές συμμετοχές στα τελικά, αφετέρου σε… στέλνει στα νοκ άουτ πιθανώς ακόμη κι αν κάνεις μια νίκη.

Ή όπως η Ιταλία το 1994 στις ΗΠΑ που πέρασε με τρεις ισοπαλίες, και γκολ 2-2, από τον όμιλο για να φτάσει ως τον τελικό και να χύσει την μπουγάδα ο Ρομπέρτο Μπάτζιο…

Αρχικά το τουρνουά, αφού το άφησε το Καμερούν, πήγε στην Αίγυπτο αλλά δεν προλάβαινε να είναι έτοιμη και δέχθηκε να διεξαχθεί καλοκαίρι. Όρισε μάλιστα τη 15η Ιουνίου για έναρξη αλλά πήγε… πιο μετά ελέω Ραμαζανιού.

Η δε αύξηση των ομάδων κατά οκτώ έφερε για πρώτη φορά στα τελικά τη Μαδαγασκάρη, τη Μαυριτανία και το Μπουρούντι. Και, επειδή όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, Ελληνα θα βρεις η Μαυριτανία έχει παίκτη που παίζει σε ελληνική ομάδα, τον Κασά Καμαρά της Ξάνθης! 


Επίσης, μόλις για δεύτερη φορά θα εμφανιστεί η Γουινέα Μπισάου, για τρίτη η Ναμίμπια και για τέταρτη η Ζιμπάμπουε.

Φυσικά το πουλέν του τουρνουά είναι ο φορ της Μαδαγασκάρης και αγωνίζεται στη Σαμούτ Σακόν της Ταϊλάνδης ονόματι… Νζίβα Τσαλαβίνα Μάρτιν Ρακοτοχαριμαλάλα (σ.σ. ω ναι, το ‘γραψα).

Ποιες απουσιάζουν; Η Γκαμπόν του Ομπαμεγιάνγκ (έμεινε πίσω στον όμιλο από Μάλι και Μπουρούντι), η ταλαίπωρη Λιβύη, η κάποτε ισχυρή Λιβερία του άλλοτε παίκτη του Αθηναϊκού, Τόμας Κόζιο, το Πράσινο Ακρωτήρι του Φερνάντο Βαρέλα και, κυρίως, η Ζάμπια που είχε πάρει τον τίτλο το 2012.

Μέσα σε όλα, δεν θα μπορούσε να αλλάξει και η μπάλα. Ύστερα από χρόνια οι Αφρικανοί αποφάσισαν να αφήσουν τη Mitre και να πορευθούν με μπάλα Umbro, την οποία… βάφτισαν Neo Pro.

Africanface control

Σε ένα τρελό, ως βλέπουμε, Copa Africa, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχει και αναλογία στις… αποδόσεις. Το πρώτο φαβορί είναι η οικοδέσποινα Αίγυπτος και τιμάται στο υψηλότατο 5.50, έπονται η Σενεγάλη με 7.00 και η Γκάνα με 7.50 ενώ υπολογίσιμα αουτσάιντερ είναι η Νιγηρία (10.00), το Μαρόκο (11.00), η Ακτή Ελεφαντοστού και το Καμερούν (από 12.00) και η Αλγερία (13.00). Ας τις δούμε λίγο
  • Η Αίγυπτος έχει διοργανώσει άλλες τέσσερις φορές το Copa Africa και το κατέκτησε τις τρεις εξ αυτών, απέτυχε μόνο το 1974 όταν αποκλείστηκε στον ημιτελικό από το Ζαΐρ. Πορεύεται μετά το Μουντιάλ με τον Μεξικανό Χαβιέ Αγκίρε αντί του Εκτορ Ραούλ Κούπερ και δεσπόζει φυσικά η μορφή του Μοχάμεντ Σαλάχ, δίπλα στους γνωστούς μας (παγκίτες θα είναι πάντως) Αχμέντ Χασάν και Ουάρντα, όπως και τους Χεγκάζι, Ελ Μοχαμαντί και Ελ Νενί.
  • Η Σενεγάλη έχει από το 2002 να διακριθεί, όταν ήταν στον τελικό, έκτοτε σπάνια περνούσε από τους ομίλους. Από το ’15 έχει τον Αλίου Σισέ στον πάγκο, το ρόστερ της είναι το καλύτερο εδώ και 10-12 χρόνια, Σαντιό Μανέ προεξέρχοντος, δίπλα σε Κουλιμπαλί, Γκεγέ, Κονάτε και Μπαλντέ. Ο,τι δεν το έχει πάρει ποτέ, ιντριγκάρει…
  • Η Γκάνα έχει από το 1982 να το κατακτήσει κι από το ’15 να παίξει στον τελικό, στην τρέχουσα δεκαετία ήταν πάντως και τις έξι φορές στα ημιτελικά! Κάτι… χαλάει τη μαγιά, παρόντες φυσικά εκ νέου οι αδερφοί Αγιού, οι Ασαμόα, Γουκάσο (που πέρασε για ένα φεγγάρι από τον Παναθηναϊκό), Ασαμόα Γκιάν και Μενσά. Μπορεί; Ερώτημα…
  • Απούσα το ’15 και το ’15 η Νιγηρία, δεν είναι η δύναμη άλλων εποχών και πορεύεται με τον Γερμανό γυρολόγο Γκέρνοτ Ρορ στον πάγκο, αλλά με ανταγωνιστικό ρόστερ (Εκονγκ, Ομπι Μίκελ, Μούσα, Ογουόμπι, Ιγκάλο). Αν δεν πλακωθούν μεταξύ τους, ως συνήθως, κάτι γίνεται...
  • Το, ιστορικό θα έλεγα, Μαρόκο έχει να το κατακτήσει από το 1976, στο μόνο του χρυσό μετάλλιο. Παράξενο για χώρα που ανέκαθεν έβγαζε καλούς παίκτες, έχει βλέψεις φέτος η ομάδα του (Γάλλου φυσικά) Εβρέ Ρενάρ ο οποίος έχει κατακτήσει το Copa Africa το 2012 με τη Ζάμπια και το 2015 με την Ακτή Ελεφαντόδοντος (sic). Οι Μπουταΐμπ, Ελ Νεσίρι, Αμπραμπατ, Μπελχαντά, Χακίμι και οι Ζιγιάς (ως ορθώς προφέρεται ο κατά Ελλάδαν «Ζιγέχ») και Μαζραουί του Αγιαξ.
  • Η Ακτή Ελεφαντοστού το κατέκτησε το ’15, πρώτο της τρόπαιο από το ’92, αλλά το ’17 ήταν απογοητευτική. Ο Ιμπραήμ Καμαρά είναι σχετικά άπειρος για εκλέκτορας και η αποστολή με Οριέ, Κεσί, Σερί, Μπονί και Ζαχά ποντάρει περισσότερο στη δίψα για διάκριση παρά στην ποιότητα.
  • Το Καμερούν με 5 τρόπαια είναι στη δεύτερη θέση, πίσω από τα 7 της Αιγύπτου, έχει στον πάγκο τον ολλανδικό μύθο Κλάρενς Σέεντορφ (με ελάχιστη προπονητική εμπειρία) και στο ρόστερ εκτός το δίδυμο Μπανανά και Μπουμάλ του Πανιωνίου, τους Ν’Ζιέ, Μαντζιέκ, Μπασόνγκ, Τσούπο-Μότινγκ, ακόμη και τον γνωστό μας… Γκαετάνγκ Μπονγκ στα 31 του.
  • Η Αλγερία έχει πολλά χρόνια να διακριθεί: μόνη της κατάκτηση το ’90, άλλος ένας τελικός το ’80 και στα ημιτελικά βρέθηκε για τελευταία φορά το 2010. Ωστόσο μια ομάδα με Μαχρέζ, Σλιμανί, Φεγκουλί, Μπραχίμι και Γκουεντιουρά δεν την υποτιμάς…
Λίγο, έως πολύ, μπέρδεμα το πράμα. Η Αίγυπτος και λόγω έδρας ορθώς φαβοριτίζεται αλλά, είπαμε, το τουρνουά φέτος είναι πρωτόγνωρο για όλους. Ματιές… στην τετράδα, αν και έχει πολύ δρόμο ως εκεί, με πρώτη επιλογή τη συνεχόμενα παρούσα στην τετράδα, Γκάνα, και δεύτερη το Μαρόκο.

Αρθρο που δημοσιεύτηκε στις 19 Ιουνίου 2019 στο Foxbet.gr.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το καλύτερο link για live stream

Ανάλυση, δεδομένα και λάθη στο Μακεδονικό ζήτημα

10+1 συμπεράσματα από τις #ekloges2019